Przyjacel 🙂❤️

Nie piękno, nie uroda, ani nie szata modna, Lecz serce szczere Miłujące tak wielce. Pomocne dłonie i słowo dobre, To dar bezcenny. Doceń go wtedy, Gdy będzie potrzebny. Gdy go dostaniesz, jak gwiazdkę z nieba, Doceń u boku swego- Przyjaciela. Pojawił się znikąd, u bram serca twego, Czy pozwolisz mu wejść do domu swego? Podaje ci dłoń, ale ty patrzysz, Zaufać czy nie? Myśli w głowie kłębią się. Dobrze, zaufam- może tym razem się uda. Chwytasz dłoń, wstajesz z kolan, I myślisz sobie- co to znaczy? Przyjaciel przyszedł, ot tak sobie? Ktòż go przysłał, jak on się zowie? Hm, dobrze, niechże zacny gość usiądzie. Przyjacielu - mòwię: Mòj dom ubogi, Dziękuję żeś w me zaszedł progi. Ugoszczę Cię, tym co mogę. Poczekaj chwilę, Mam tu Wdzięczność, jeśli się nie mylę. O, jest! Proszę - do Serca swego weź. Gdziekolwiek pójdziesz, tam będę z Tobą też. Edyta Wysocka Fot. A Wysocka, Zabrze 🙂❤️